می اندیشم که چرا ما چیز زیادی از پدر و مادرمان نمی خواستیم ؟ چرا آرزوهای مادی ما از
یک توپ پلاستیکی فراتر نمی رفت؟ یادم هست وقتی بسیار کوچک بودم شرایط کشور بسیار
متفاوت از امروز بود. واقعیت این است اصلا فضای عمومی کشور طوری نبود که به ما اجازه آرزو های
دور و دراز بدهد؟ مثلا در شهر ما فقط یک مغازه لوکس فروشی بود که آن هم مشتری چندانی
نداشت؟و ما هر لحظه منتظر بودیم خبر مرگ پدرمون بیاد و...
شبی با دوستان حرف بود که مبنای اسلام برای توسعه زندگی مادی چیست؟ و بهانه بحث نامه
سوم امیرالمومنین در نهج البلاغه بود به شریح قاضی ؛ که حضرت او را برای خرید یک خانه از مال
حلال چنان سرزنش کرده و ترسانده بود که همه آرزو های مادی ما را هم در جا خشکاند.
هر چه می گذرد بیشتر به نسبی بودن مفهوم مادیگرایی و تجمل گرایی می رسم. به نظر واقعا
نمی توان ضابطه یی بی اشکال چید.اما سوال اساسی هم چنان باقی است:
آیا نفس ساده زیستی موضوعیت دارد؟
شب را در شهر به کتاب خواندن و قدم زدن می گذراندم.که با این تنها رفتن ها انس دیرینه دارم.
و سرمایی که کم کم داشت به جونم رسوخ می کرد. بعد هفت سال اولین پاییزیست که در مشهدم.
شهر شدیدا بوق بوق می کرد که ابو مسلم پرسپولیس را برده بود. خیلی در کنار کتاب دوام نیاوردم.
و به تماشای ذوق زدگی امت مشهد پرداختم . که مشهد عروسی بود و تهران ... سوزی. در
فوتبال همیشه ضعیفترین تیم ها راهی برای پیروزی بر قویتر ها دارند و همین رمز ماندگاری و
جذابیت فوتبال است. فوتبال کسی را نا امید نمی کند.
رفیقی را دیدم که چند سال پیش بار سفر از مشهد به یکی از شهر های جنوب بست برای کار.
و آن موقع از سر استیصال می گفت: در مشهد زندگی آدم برکت ندارد.
گفتم : امام با این عظمت را نمی بینی
گفت: خیرش به ما که نرسیده.
به شوخی می گفت. ولی بسیار دلگیر شدم. بعد از سالی در تهران دیدمش.
گفتم: وضعت توپ شده خدا رو شکر.
از او آه مانده بود: از وقتی از کنار امام رفتم هنوز خوشی ندیدم..وضع پولیم خوبه اما...
یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد/آنکه یوسف به زر ناسره بفروخته بود
